Het gaat steeds beter tussen de nijntjes hier. Lizzie wordt steeds brutaler maar ze heeft echt ons hart gestolen. Het is een enorm intelligent konijn en ze is ook nog eens heel lief. Volgens mij vindt Binkie dat inmiddels ook want er worden aardig wat likjes uitgedeeld. Ze hier het bewijs:

Lizzie is momenteel een beetje schijnzwanger dus ze had een nestje gemaakt van strootjes en haren (van Binkie geplukt haha). Het is net of Binkie het bewaakt, hij ligt er naast en af en toe worden er wat strootjes rechtgelegd Een liefdesnestje lijkt het wel haha.

Vanmorgen heb ik de twee weer even in de gang gezet voor een date. Ik zie nu steeds meer wat voor konijn Lizzie is, ze kan best pittig zijn, als iets haar niet zint dat bromt ze haha. Binkie zocht dit keer wel wat meer toenadering, ik hoorde dat bekende zoemende geluidje toen hij haar besnuffelde.

Lizzie plofte steeds languit neer vlakbij hem en als hij dan aan haar voetjes snuffelde sprong ze met een brommetje weer overeind, om 10 cm verder weer neer te ploffen. Erg grappig om te zien. Ze wil dus duidelijk wel bij hem in de buurt zijn, als ie maar niet vervelend doet haha.

Verder probeert Binkie wel likjes af te dwingen maar die geeft ze hem niet. Ik denk dat het nog wel komt. Buiten in het hok zijn ze wel afstandelijker dan in de gang, maar ik zie dat nog wel verbeteren.

*edit 15 juli 2009: foto’s toegevoegd

Tussen Binkie en Zoë is het niet meer goedgekomen. De felheid waarmee ze elkaar benaderden zag ik toch als een teken dat het geen goed stel zou worden. In verleg met de opvang heb ik met pijn in mijn hart besloten om Zoë terug te brengen en opnieuw een vriendinnetje voor Binkie uit te zoeken. Het gaat wel tegen mijn gevoel in om een konijn terug te brengen, maar ik wil dat ze allebei een lief passend vriendje krijgen.

Afgelopen vrijdag ben ik weer terug naar opvang ‘t Gouden Mandje gegaan. Ik had al even op de site gekeken of er eentje bij zat met een wat vriendelijker en makkelijker karakter, zowel naar konijnen als naar mensen en daar had ik Issi al zien staan. Issi is 9 maanden jong, lief en knuffelbaar. Haar hebben we dus bij Binkie gezet en op het eerste gezicht ging dat weer net zoals bij Zoë in het begin. Beetje negeren, beetje rennen en een beetje rijden. Haar dus meegenomen en afscheid van Zoë genomen.

Ditmaal kende Binkie het hok natuurlijk al dus die nestelde zich gelijk weer op de bvenverdieping waar hij altijd zit. En Issie zoefde het hele hok door, nieuwsgierig, gelijk de trap gebruiken naar boven en uiteindelijk bleef ze vooral beneden. In het weekend is er denk ik toch een soort van date geweest want ik zag haar ineens soms naar Binkie opduiken.

Maar de liefde spat er nog niet vanaf. Waar Binkie met Zoë helemaal hoteldebotel was en opleefde, trekt hij nu echt een blik van: wat komt dat springding hier doen haha. Hij gedraagt zich eigenlijk net alsof hij nog alleen zit. Vanmiddag heb ik daarom maar even een date in de hal binnen georganiseerd. Hij bleef weer op zn dooie gemakkie languit liggen, terwijl zij de boel verkende en om mij heen sjeeste haha. Je kan wel zien dat ze mensen goed gewend is. Maar ze zocht hem wel steeds op, dan ging ze even naast hem zitten en dan reageerde hij wel een klein beetje. Er was even een kleine doorbraak toen ze een beetje moe werd en even ging liggen. Binkie zag dat en plofte naast haar neer met zijn koppie dicht bij de hare. Toen ben ik ze allebei maar gaan aaien en dat vonden ze heerlijk.

Dus je zou kunnen zeggen dat de start nu een stuk rustiger is, misschien vindt Binkie haar nog niet helemaal gelijkwaardig omdat ze jong is of omdat de klik er gewoon niet meteen is, of vanwege de aanvaring met Zoë. Maar eigenlijk gaat het ook wel heel goed, omdat ze elkaar verdragen, er gebeurt niet veel, maar het is ook niet negatief. Negeren is goed zeggen ze altijd, dus we wachten het rustig af

Ik heb Issie overigens omgedoopt tot Lizzie, omdat ik de klank wel mooi vond maar het staat zo net even iets liever

Het leek zo goed te gaan tussen het stel, ze waren ontzettend klef en Binkie volgde haar in alles wat ze deed. Zoë had ineens de trap naar de benedenverdieping ontdekt, maar dat had geen leuke reden, ze ontweek Binkie (want die gaat niet naar beneden). Toen ik beter keek zag ik dat ze beiden kleine wondjes hadden op neus en oren. Ik denk dat het ‘s nachts een keer goed mis is gegaan. Vanaf dat moment was het meerdere keren per dag een soort van vechten. Zoë probeerde dan naar boven te komen maar hij liet haar er niet langs en als ze dat wel wilde dan viel hij aan. Ik keek het even aan, ze leefden het grootste gedeelte van de dag al apart, hij boven en zij beneden en voer en water apart van elkaar.

Vandaag heb ik ze definitief gescheiden, door een poepbak in het trapgat te plaatsen, dat past precies. Ik had Binkie opgepakt om hem eens te onderzoeken. Hij heeft: een scheurtje in zijn oor, wondjes aan zijn andere oor, een wondje met zwelling onder zijn oog en ook nog een gat achterop zijn rug. Toen vond ik het wel welletjes. Ik kan haar niet onderzoeken maar ik zag dat haar onderooglid wat hangt.

Ik ben nu nog aan het nadenken wat te doen. Ik kan over een paar dagen wel opnieuw beginnen met koppelen, maar ik heb niet echt neutraal terrein hier ergens. Daar komt bij dat zij absoluut niet aaibaar en oppakbaar is dus ik heb ook haar vertrouwen niet. Misschien hebben ze allebei een ander soort maatje nodig. Ze zijn allebei vrij dominant, en dat kan best goed gaan, maar ik heb hier geen goed gevoel meer over. Het kan zijn dat zij zich inmiddels zo thuis voelt hier dat ze meer de baas is gaan spelen dan in het begin.

Lastige situatie. Ik ga in ieder geval met de opvang bespreken wat ik het beste kan doen.

Het is alweer de vierde dag van het koppelen en het gaat steeds beter. Ik heb ze de nachten nog wel apart gehouden maar misschien dat ik ze vanavond voor het eerst samen laat zitten. Ik heb ze wel laten eten samen en dat ging goed. Hij is niet zo gefocust meer op haar dat ie alleen maar vervelend doet, ze kunnen nu ook samen naast elkaar zitten in rust zeg maar. Af en toe wordt er zelfs een likje uitgedeeld! Hij rent wel nog zoemend en huppelend achter haar aan dus hij heeft het goed te pakken haha.

Oeh kijken, er komt iemand!

Gezellig samen hooi eten

Hallooooo!

‘Kom eens hier lekker ding’…. ‘Neehee!’

Na de nacht toch even apart te hebben gezeten om even rust te hebben en te eten, heb ik ze vanmorgen na het eten weer bij elkaar gezet. Dat gaat beter dan gisteren. Binkie doet nog wel pogingen om op haar te klimmen maar ze laat het niet meer toe en hij druipt sneller af. Ze durft wel te drinken met hem in de buurt en een brokje te pakken. Ze eet ook uit mijn hand en komt nieuwsgierig kijken als ik eraan kom. Alleen aaien vind ze nog eng. Ik ben er wel in geslaagd om wat foto’s te maken, waarvan hier het resultaat. Let vooral ook even op de wijdopen ogen van Binkie, zo heb ik hem lang

niet gezien!

Toen Micky overleden was heb ik erg zitten nadenken of ik weer een konijntje erbij wilde. Ik ben best weleens van huis, hij is al achtenhalf, moet hij niet de laatste zijn voorlopig. Hij zat ook niet echt weg te kwijnen maar hij miste wel een maatje met pit om hem lekker alert te houden. Hij werd zo mogelijk nog wat luier. Toch ben ik gek op konijnen en is het heel leuk om een stelletje samen te zien. Voor hetzelfde geld leeft hij nog heel wat jaartjes meer en zou hij al die tijd alleen moeten zijn, en dat terwijl ie gecastreerd is. Toen ik ook nog een enorm hok kon overnemen van iemand die emigreert wist ik het zeker: er komt weer een nijntje bij en ik wil nog een hele tijd konijnen houden. Het hok is trouwens supergroot en heel handig ingedeeld en nu nog mooier gemaakt door het leggen van zeil op de verdiepingsbodem. Het hok heeft twee woonlagen.

Ik was eigenlijk op zoek naar nog een wat ouder konijn maar dat was in de buurt wat lastig te vinden. Toen ik informeerde bij opvang ‘t Gouden Mandje zei ze dat ze een konijntje had zitten die er om onduidelijke redenen al een tijdje zit. Ze heette Beth. Toen ik op de website keek vond ik haar enorm leuk. En dan maar hopen dat het zou klikken met Binkie.

Vandaag ben ik samen met Binkie naar de opvang toegegaan voor een kennismaking met haar. Het gedrag was normaal, beetje negeren, beetje wegrennen, beetje rijden. Dat zou wel goedkomen. Beth is dus meegegaan naar huis en heet nu Zoë (de foto is nog van de opvang). In de auto lag ze lekker languit, terwijl Binkie zich in de andere reiskooi enorm aan het uitsloven was met het verscheuren van de krant waar ie op zat. Thuis heb ik ze samen in het nieuwe hok gezet en Binkie leeft nu al helemaal op. Hij heeft zijn ogen ineens de hele tijd wijdopen en verliets haar geen moment uit het oog.

Hij bleef wel een beetje vervelend vaak op haar rijden om de baas te spelen en ze bleef maar verschuilen dus ik heb hem nu voor de nacht weer even in het oude hok gezet. Zoë kwam meteen uit het nachthok om aan te vallen op het hooi. Ze was superenthousiast toen ik met groenvoer en biks aankwam. Het is denk ik wel even goed als ze allebei even rust hebben, even rustig kunnen eten en even kunnen bijkomen. Morgen zet ik hem er weer bij, kijken hoe het dan gaat.

Op 2 april 2009 is mijn lieve Micky overleden. In februari ontdekte ik een grote bult op haar buik. De dierenarts constateerde een tumor en zelfs al meerdere. Ze groeiden snel en de kans was groot dat het al naar haar longen uitgezaaid was. Na overleg hebben we besloten om haar niet te opereren omdat dat te risicovol was in verband met haar leeftijd (7), de zware operatie en de kans dat ze toch weer terugkomen. Verder was toen nog niks aan haar te merken dus ze kon beter nog een tijdje lekker met haar vriendje leven. Een week voor haar dood ging het niet goed met haar. Ze was rustiger, trok zich terug en ademde heel zwaar. Dat was toch wel een teken dat het einde nabij was, toen werd het ineens echt voor mij dat ik haar echt ging verliezen. Op een gegeven moment besloten we naar de dierenarts te gaan om haar in te laten slapen. Lijden was nooit de bedoeling geweest. Die dag had ik haar nog lekker verwend en ze kroop ook nog helemaal tegen me aan. Onderweg naar de dierenarts gebeurde er iets bijzonders. Ik hield haar de hele tijd in de gaten in de vervoersbox en ineens viel ze om. Ik keek nog eens en ze ademde niet meer. Zo eigenwijs als ze altijd was besloot ze om er zelf tussenuit te kruipen. En ik zag er al zo tegenop, ik denk dat ze dat aanvoelde. Ze wilde ook helemaal geen spuit. Na dit voorval weet ik zeker dat er meer is dan wij denken, het was zo bijzonder. En ook fijn voor haar want ze ging heel rustig. Ik ga haar eigenwijze, drukke en nieuwsgierige karakertje missen…

Ik weet het, ik zit hier weinig omdat ik druk ben met andere dingen. Maar Micky en Binkie zijn er nog hoor, ze zijn nu 7 en 8 jaar oud en wonen nog steeds gezellig samen. Ik weet niet of er hier uberhaupt nog iemand komt maar dan weten julie hoe het gaat!